سلام.
نیمه دوم اردیبهشت، یادآور «هفته خوابگاهها»ست.
خوابگاه، فقط یک محل اقامت نیست؛
جاییست که از دل غربت، رفاقت جوانه میزند
و از دل شبهای امتحان، خاطره ساخته میشود.
در دانشگاه گیلان، زیر آسمان بارانی رشت و میان عطر سبز درختان،
خوابگاهها خانه دوم هزاران دانشجو هستند؛
از میرزا کوچکخان پسران،
تا بنتالهدی، شهید اتقیا، شهید کریمی و انصاری دختران،
و همچنین خورشید دانشکده فنی شرق، ارمغان یکتایی دانشکده منابع طبیعی،
و تمامی خوابگاههای خودگردان.
خانهای برای رشد، همدلی و تجربه زندگی مستقل.
اما امسال...
امسال، با شروع «جنگ رمضان»،
و با توجه به شرایط پیش آمده،
خوابگاهها به ناچار تخلیه شدند.
اتاقها آرامتر از همیشه،
و حیاطها خلوتتر از تصور.
بسیاری از ما، ناخواسته از خانه دوممان دور شدیم.
این دوری، حسرت با هم بودن را در دلها زنده کرد.
و قدر لحظات ساده را بیشتر دانستیم.
در این ایام، با اندوه فراوان، یاد میکنیم از شهدای گرانقدر «جنگ رمضان»؛
از رهبر شهیدمان، از فرماندهان عزتمند، از دانشمندان برجسته،
و از تمام هموطنان عزیزی که در این مسیر جان خود را فدا کردند.
روحشان شاد و یادشان گرامی باد.
با وجود این غم مشترک، دلهایمان نزدیکتر شد.
امیدواریم به زودی شاهد بازگشت شادی و شور به دانشگاه باشیم،
و دانشجویان دوباره بتوانند در میدان علم و دانش، حماسه بیافرینند.
این هفته را به احترام تمام دانشجویانی که دلتنگ فضاهای گرم و صمیمی خوابگاه هستند، گرامی میداریم.
به امید اینکه سال آینده، اردیبهشت دوباره دور هم جمع باشیم.
تا آن روز...
صدای ماندن و امید را خاموش نمیکنیم.
اداره خوابگاههای دانشجویی دانشگاه گیلان
